| تبليغات | X |
وقتي حاشيه ی جاده ها
پر از مرغزارهاي سبز آب و دانه است
تداوم اين راه
- تا چند و چند -
فولاد زنجير ماندن ها را
بايد آبديده تر كند؟
وقتي كه زمين دوار است و اينقدر تند مي چرخد
وقتي دويدن بي هنگام
- بي شك -
قوت پا را خواهد گرفت
و در راهي كه فرداست
ناگزيريم به درد و آهستگي
پس چرا بايد
پشت اين چراغ هاي قرمز
اين كلمات "مرو"
بايستيم و زمان از كف دهيم ؟
روزی
مشروب تكامل از جام انسان سر مي رود
و پيش از پرواز بزرگ
پريدن را ياد مي گيريم
