خب معلوم است توی اتاقی که فقط یک تخت هست و یک پتو

     و یک بالش و دیگر هیچ . . . آدم بیشتر دلش تنگ می شود :

                    به سطر چندم شعر می رسم  نمی دانم

                          تفاوتی هم ندارد

             وقتی . . . همیشه در آغازین سطر خیالم بوده ای

     هر صبح – دربدر و دربدر –

                      در خیابانهای بی شعر این شهر

     - در صورتک های سفید و بی جان -

          میان آنهمه مانکن های ریز و درشت

                                            می . . . چرخم و می . . . گردم

                                                                   تا بالش شب

     و این امّیدی است

            : هر چه پس از باران بیاید خوش است !

                  - بی تو . . . با تو  –

              وقتی کلام تو باشد چه فرقی می کند ؟

                                   باقی همه پیشوندند و پسوند .

     امشب اما

             این منم ، که مضطرب وبیکار

      بر سر قرارمان ساعتی چند پرسه می زنم

      باور کن به اندازه ی همه ابرهای حاشیه ی دریای مدیترانه دلم برایت

                                                                            تنگ است .

     سر ظهر چه گریه ی پر دردی کردم !

     در نبود دست هایت همه اشک هایم هدر رفت

                                                                      . . . می درخشی

     و این یعنی آنکه مثلا

                   بوسه های ترا بر عکس بی قواره ی وجودم منعکس دیده ام .

                  . . . شب ، خفای حضور توست

                              تبریز ، بی وفائی می کند

                                           و این راز زیبائی سرمدیّ توست

     نا درویشان تحریک حضور ترا بیاد نیاورند

     که به همه مذکّرهای روی زمین ، از آنهمه که در کتاب های عربی بود

     تا بنده ی حقیر

                 حق می دهم در حسرت چیدن یک سیب قد بکشند .

     شاخه ی تو – امّا –

                      براستی چه بلند است !

§    

     حالا که فرصت هست ، چرا ننویسم ؟

             وقتی فقط یک تخت هست و یک پتو و یک بالش و دیگر هیچ

                       چرا یادداشت ها کارهای احمقانه ی روزانه ام باشند ؟

             وقتی که من

                  در هر کوچه و برزن

                                 پی یک مصرع دلنشین شعر تو می گردم

                  تنها ، کلام قدسی توست

          وگرنه من شاعر مسلک

               - جز مدادی دوپهلو شکسته  -

                          با دلی همچنان

     چه چیز دیگری از لمس شب های هزاره ی شعر پارسی داشته ام ؟  

                        قشنگ اگر هست . . . تو هستی

                        قشنگ اگر نیست . . . من نیستم

     هنگام  كه حلقه ی محاصره  تنگتر مي فشارد

       شمع هاي اميد را در شامگاه دل فزوني مي بخشي

           و اين از آن اسرار بزرگ است

                         كه به سادگي بر زبان مي آيد .

      هميشه بايد در انتظار چيزي بود

           و هميشه

                         اميدوار و

                                       بيمناك از زماني كه مي رود

                         بايد مثل روزهاي مانده به كنكور

                                   - زمان در كف -

                        دقايق را كش داد و در آن

                                                         صادقانه زندگي كرد .

               زمان مي آيد . . . مي رود

                     و در اين دور به ظاهر پوچ آمدن ها و رفتن ها

               - من اميدوارم -

                             در يك  سپيده ی  صبح آمدن

                                                       ترا براي هميشه بازآرد .