چيزهايي هست كه بر پيشاني ها پاك نمي شوند

     چيزهايي هست

                        به شفافيت قطره اشك

               كه گهگاه نگاه هم از آن عبور كرده است.

      چيزهايي هست ...

                                  تو نمي داني

     اين شاخه زيبا خواهد شكست

     و يا من مي ميرم

      و هيچ ياسي بر مرگ من سياه نمي پوشد.

      تنها مي توانم گفت :

                گل سرخ وفايت شايد

                        بر عذايم گلاب مي پاشاند .

     گريه نكن

               كه بر پيشانيت چنين خوانده ام.

      وقتي حاشيه ی جاده ها

            پر از مرغزارهاي سبز آب و دانه است

          تداوم اين راه

                        -  تا چند و چند -

               فولاد زنجير ماندن ها را

                                  بايد آبديده تر كند؟

          وقتي كه زمين دوار است و اينقدر تند مي چرخد

           وقتي دويدن بي هنگام

                              - بي شك -

                             قوت پا را خواهد گرفت

                و در راهي كه فرداست

                            ناگزيريم به درد و آهستگي

              پس چرا بايد

                     پشت اين چراغ هاي قرمز

                                     اين كلمات "مرو"

                                بايستيم و زمان از كف دهيم ؟

                روزی

                  مشروب تكامل از جام انسان سر مي رود

                    و پيش از پرواز بزرگ

                                     پريدن را ياد مي گيريم

     از دور طواف مي كنم كعبه ی رخسارت را

     و روزي

               مدار طواف اين زائر خسته

                چهار گوش شكل عزيزت را بوسه مي كارد

      انگار در خواب مي بينم صداي ترا

      انگار در حوالي تو پرسه مي زنم

                                           كجايي ؟

     گوش چهارم تو

      از نجواهاي كدام عاشق واپسين لبريز مي شود ؟

     ببين مرا

     اينچنين بر پهنه تو

          - نيلوفروار -

                          گل داده ام

     ... بچين مرا