كافيست لحظه اي به تو انديشيده باشم

                             يا به شعر

     يا مثلا استكانِ چايِ صبحِ حيرتم سرد شود

     كافيست به سفيديِ كهنه يِ ديوار نگاهي نو بيندازم

                 نمي گذارند

                          هي سوال پيچم مي كنند

                                      هزار نشاني مي خواهند

     و سفر مثل هميشه

   ناتمام تو رها مي شود .

     چه خوب كردي دير آمدي

     اي دير آرامدار من

     وگرنه چگونه مي شد فهميد ؟

        فرق ميان تو با آناني كه زود آمدند و

                                                    زود هم رفتند

          معناي دريا و سايه چه مي شد ؟

     حالا من مي توانم

     با همان ترازوي تلخ خاطرات قديمي

     وزن زيبايي بر زانوي تو خفتنم را بسنجم

                         و حتي درد زايش شعري كوتاه را

                                         كه براي تو سروده ساخته ام

     به راستي ميزان و مقياس چه مي شد ؟

     چه خوب كردي دير آمدي

     اي دير آمده بر آرامش من

  تمام طول شب را به هواي اينكه در احوال خود قدمي بزنم

                                                              نخفته ام

  : به ميزان قابل توجهي ايمان نياز دارم

              و به هر قيمت خريدارم .

      روزها به تندي مي گذرند و مي دانم كه غمگيني

      با اين همه

                گناه

                گردن داغيّ عشق توست

                و ترس از زماني كه مي رود از دست

      نگران نباش

      شاعر اگر شاعري بداند

      آنقدر مشغله خواهد داشت

                         كه بيمار نشود .