نه

     يادم نمي آيد عشق را كجا جا نهادم

               و كي قاره پهناور تو كشف من شد .

     كم كم تعداد گناهان اين دل دور

               از تعدد درختان بي صفاي اين شهر

                                           افزون مي شود .

     كدام گام را در جاده هاي بي ا نتهاي بي بازگشت

     كج نهادم كه اينچنين تا ثريا كج رفته ام ؟

     گمان نمي بردم داستاني به اين بلنديّ و زيبايي

                                   پاياني چنين داشته باشد

     گفته بودم داستان من چيز ديگريست

     افسانه اي حقيقي

      كه در آن همه وجودم را

                        به يكباره فرياد مي كشم

     زندگی زیبا بود اگر

             - صبح ها -

وقتی از خواب برمی خواستم

     ندیدار ترا خمیازه نمی کشیدم

قر نمی زدم

                   کاش بیخودی لبخند می زدم

      زندگی زیبا بود اگر

     -   شب ها –

   وقتی سر بر بالش خواب می گذاشتم

              یادم نمی آمد

                      -   بی بالشان روزگار –

                                          به چه چیزشان باید ببالند .

هنوز ... آه ... گاه

                 لمس غریزه ی یک سنگ

 چنان به شکستن شیشه های حجابم می خواند

       که از یاد می برم

                               شمار سالیان زندگی را .

     سرانجام

               اين بوسه هاي خيال

                                روياي تو را به آتش مي كشند .

          زمان گام نهادن به خيالي است كه

             -   بايد -

                         گلستان گردد .